Życie rodzinne może być największym źródłem szczęścia lub największym źródłem frustracji. Zależy to od właściwego podejścia. Jak jednak to zrobić, to największe pytanie. Z pewnością jest wiele trudności. Jak znaleźć odpowiedniego partnera, jak pogodzić pracę i inne obowiązki rodzinne z praktykowaniem Świadomości Kryszny i tak dalej.

W tym kontekście historia Kardamy Muniego i Devahūti z 3 pieśni Śrīmad Bhāgavatam może nam wiele dać do myślenia. Historia ta jest przywoływana właśnie jako przykład idealnego życia rodzinnego.

Kardama Muni pragnął się ożenić, ale nie szukał żony. Zamiast tego, przez długi czas poświęcił się praktyce służby oddania, ucząc się panowania nad zmysłami i pogłębiając swoje oddanie. Gdy był gotowy, osobiście pojawił się Pan Wisznu, mówiąc mu, że jest świadomy jego pragnienia i już poczynił przygotowania. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy tak trudno znaleźć odpowiednią żonę, znalezienie jej dzięki boskiemu błogosławieństwu, a nie na własną rękę, jest prawdopodobnie najbezpieczniejszą drogą.

W przypadku Kardamy Muniego zdarzyło się, że natchniony przez Pana, Narada Muni odwiedził dwór Swajambhuwy Manu. Gdy opowiadał królowi o cechach Kardamy Muniego, jego córka Devahūti słuchała, a jej serce zostało zafascynowane wielkim mędrcem. Potajemnie wyjawiła swoje pragnienie pewnej przyjaciółce, a informacja w jakiś sposób dotarła do ojca, który postanowił poczynić odpowiednie kroki. Zgodnie z przepowiednią Pana Wisznu, dwa dni później Swajambhuwa Manu pojawił się ze swoją świtą w pustelni Kardamy Muniego, ofiarowując mu swoją córkę za żonę.

To najbardziej pomyślna forma małżeństwa. W społeczeństwach zachodnich mężczyźni podchodzą do różnych kobiet, ale jest to uważane za niepomyślny sposób na zdobycie żony. Najlepiej jest, gdy kobieta kocha mężczyznę ze względu na jego cechy, a mężczyzna ją akceptuje. Kiedy kobieta poślubi mężczyznę, którego kocha, będzie mu wierna i będzie gotowa na niezbędne poświęcenia, aby małżeństwo się udało, ale gdy kobieta zaakceptuje gorszego mężczyznę z powodu braku lepszego wyboru, nie będzie tak cenić związku i będzie szukać lepszego partnera, porównując to, co otrzymuje, z tym, co mogłaby uzyskać od innych mężczyzn. To naturalny proces, który bardzo trudno powstrzymać. Dlatego zamiast gonić za kobietami, mężczyzna lepiej niech pracuje nad poprawą swoich cech, aż pojawi się odpowiednia kobieta.

Wiele osób w dzisiejszych czasach uważa, że ​​kobiety powinny być uległe wobec swoich mężów. Z pewnością jest to wspomniane w pismach świętych. Jednak niektórzy nie rozumieją, że jedynym sposobem na osiągnięcie tego jest miłość, a nie siła. Tylko wtedy, gdy mężczyzna jest naprawdę wielki i zdobędzie miłość kobiety dzięki swoim zaletom, może oczekiwać, że stanie się mu uległa. Prawdziwy mąż i czysta żona nie mogą istnieć oddzielnie.

Tak jak nie wypada mężczyźnie namawiać kobiety do małżeństwa, tym mniej wypada, aby kobieta bezpośrednio zwracała się do mężczyzny. Najlepszym sposobem, aby to zrobić, jest skorzystanie z pomocy przełożonego, który po sprawdzeniu ich zgodności poprzez dokładną analizę ich osobowości, cech itp., może podejść do pana młodego. Widzimy, że w tym przypadku całą sprawę przejął Svāyambhuva Manu, który opisał Kardamie cechy Devahūti i wyjawił, że pragnie go poślubić.

Mądrze Manu przypomniał sobie Kardamę Muniego, że „odrzucenie ofiary, która sama z siebie przyszła, nie jest godne pochwały nawet dla kogoś całkowicie wolnego od wszelkich przywiązań, a tym bardziej dla kogoś uzależnionego od zmysłowych przyjemności. Ten, kto odrzuca ofiarę, która sama z siebie przyszła, a później błaga o łaskę od skąpca, traci swoją powszechną reputację, a jego duma zostaje upokorzona przez zaniedbanie innych”.

Sposób, w jaki Devahūti zakochała się w Kardamie Munim, był również niezwykle pomyślny. Zamiast jedynie zauroczyć się jego wyglądem, zauroczyły ją jego cechy, słysząc o nim z wyższego źródła. Małżeństwa oparte wyłącznie na pociągu seksualnym są zazwyczaj krótkotrwałe i kończą się katastrofą, ale małżeństwa oparte na wzajemnym szacunku zazwyczaj trwają. Najlepszym połączeniem jest oczywiście to, gdy mężczyzna jest wielkim wyznawcą, a kobieta kocha go z tego powodu.

Jak wspomina Śrila Prabhupāda w wersecie 3.23.1: „Niezamężne dziewczęta czczą Pana Śivę, aby mogły oczekiwać męża równie dobrego jak on, Waiszṇawy. Dziewczyn nie uczy się, by wybierały męża bardzo bogatego lub bardzo zamożnego dla materialnej satysfakcji zmysłów; raczej, jeśli dziewczyna ma wystarczająco dużo szczęścia, by znaleźć męża tak dobrego w służbie oddania jak Pan Śiva, wtedy jej życie staje się doskonałe. Żona jest zależna od męża, a jeśli mąż jest Waiszṇawą, to naturalnie dzieli służbę oddania męża, ponieważ sama mu służy. Ta wzajemna służba i miłość między mężem a żoną jest ideałem życia rodziny”.

Widzimy, że Kardama Muni ożenił się po długim okresie praktyki służby oddania. Jest to również bardzo ważne, ponieważ bez wystarczającej praktyki mężczyzna nie będzie w stanie kontrolować swoich zmysłów, co jest niezbędne dla udanego małżeństwa. Cała idea małżeństwa opiera się na podziwie żony dla męża. Ten podziw pozwala jej łatwo podążać za nim i służyć mu, co z kolei pozwala wykwalifikowanemu mężowi prowadzić rodzinę we właściwym kierunku. Jeśli mężczyzna nie jest w stanie kontrolować swojego pożądania i gniewu, nie będzie cieszył się szacunkiem żony i dzieci, co prowadzi do bardzo frustrującej i bezproduktywnej sytuacji.

Po ślubie Kardama i Devahūti przez długi czas praktykowali ascezę, co dało im czas na doskonalenie praktyki duchowej i wzmocnienie relacji. Po tym okresie ascezy Kardama Muni użył swoich mocy, aby stworzyć mistyczną rezydencję, która umożliwiła im podróżowanie na planety niebieskie i rozpoczęcie życia małżeńskiego.

Dzięki swojej wcześniejszej praktyce duchowej spłodzili dziewięć wybitnie uzdolnionych córek, a ostatecznie spłodzili Pana Kapilę, inkarnację Kryszny. Podobnie, ostatecznym celem każdego małżeństwa w Świadomości Kryszny jest spłodzenie kilkorga wspaniałych dzieci, które przyniosą pożytek społeczeństwu.

Podobnie jak w przypadku Kardamy Muniego i Devahūti, para, która potrafi kontrolować swoje pożądanie seksualne w pierwszych latach małżeństwa, a zamiast tego pogłębiać swój związek i doskonalić praktykę duchową, może spłodzić podobne dzieci, co może przynieść pożytek światu. Takie dzieci przyniosą rodzicom wielkie szczęście i sprawią, że ich małżeństwo będzie udane.

W końcu, po całkowitym wypełnieniu wszystkich obowiązków rodzinnych, Kardama Muni opuścił dom, aby doskonalić swoją praktykę duchową i powrócić do Boga, pozostawiając żonę pod opieką dorosłego syna. W tym momencie jego żona Devahūti była już wystarczająco dojrzała w praktyce duchowej, by kontynuować dociekania nad ostatecznym celem życia – osiągnięciem miłości do Boga.

Ich dziewięć córek miało wiele oświeconych dzieci, które kontynuowały rodzinę i przyniosły wielką pomyślność całemu wszechświatowi, podczas gdy ich syn Kapila stał się sławny jako przedstawiciel systemu filozoficznego Sankhya, który pozwolił niezliczonym mędrcom na przestrzeni er doskonalić ich duchowe zrozumienie i powrócić do Boga.

Życie seksualne zazwyczaj nie jest uważane za coś chwalebnego dla wyznawcy transcendentalizmu, ale gdy służy ono spłodzeniu dobrych dzieci, uważa się je za chwalebne. Należy pamiętać, że dwa rozdziały Śrimad Bhāgavatam poświęcone są opisowi życia seksualnego Kardamy Muniego. Jak wspomina Śrila Prabhupāda: „jego rozpusta seksualna była chwalona przez wielu, wielu siddhów, istot, które osiągnęły doskonałość, ponieważ miała ona na celu stworzenie dobrego potomstwa dla dobra spraw wszechświata”.

Śrila Prabhupāda wspomina również (22.03.2019), że „Wielcy gospodarze modlą się do Boga o zesłanie Jego przedstawiciela, aby w społeczeństwie ludzkim nastąpił pomyślny ruch. To jeden z powodów, dla których warto spłodzić dziecko. Innym powodem jest to, że wysoce oświecony rodzic może wychować dziecko w świadomości Kryszny, aby nie musiało ono ponownie powracać do tego nieszczęsnego świata. Rodzice powinni dopilnować, aby dziecko, które się z nich narodzi, nie trafiło ponownie do łona matki”.

Oczywiście, może nie jesteśmy jeszcze na tym etapie, ale nadal ciekawie jest usłyszeć o celu, więc możemy przynajmniej dążyć do postępu w tym kierunku.