|
W paleontologii uważa się, że życie
na Ziemi zaczęło się około 3,5 miliarda lat temu (niektóre badania podają
wcześniejszą datę, nawet 4,4 miliarda lat temu), a pierwsze zwierzęta
wielokomórkowe (Metazoan) pojawiły się około 800 milionów lat temu. Oczywiście
współcześni naukowcy przypisują to ewolucji i kształtowaniu środowiska przez
aktywność wulkaniczną i inne czynniki, ale Śrimad Bhagavatam oferuje inne
wyjaśnienie, które jest dość interesujące.
W 4. pieśni Śrimad Bhagavatam
słyszymy historię o tym, jak Daksza został zabity przez Vīrabhadrę w wyniku
jego przewinień wobec Pana Shivy. Często traktujemy to po prostu jako rozrywkę
i nie zawracamy sobie głowy sprawdzaniem dat, ale kiedy to robimy, odkrywamy,
że dostarcza to fascynującego wyjaśnienia, jak życie pojawiło się na naszej
planecie.
Według Śrimad Bhagavatam, Daksza
pojawił się za panowania Svāyambhuvy Manu. Bhagavatam wyjaśnia, że w dniu
Brahmy jest 14 Manu, a ta sekwencja Manu jest kluczem do zrozumienia
chronologii różnych wydarzeń tam omawianych.
Svāyambhuva Manu jest pierwszym z
14 Manu, a jego panowanie odpowiada wczesnej historii naszej planety. Kiedy
objął władzę, Bhu-Mandala była wciąż zanurzona w wodzie oceanu przyczynowego, a
biały Pan Varāha musiał się pojawić, aby ją uratować. Daty tych rozrywek mniej
więcej odpowiadają temu, co współcześni astronomowie podają dla formowania się
planet w naszym układzie słonecznym.
Według Śrimad Bhagavatam, Daksza
rozpoczął pracę nad zaludnianiem Bhu-Mandali wkrótce potem. Jednak jego praca
została przerwana, gdy obraził Pana Shivę i został zabity przez Vīrabhadrę,
gigantycznego czarnego, którego stworzył po śmierci swojej żony Sati.
Vīrabhadra odciął mu głowę i wrzucił ją do ognia, ale po tym, jak półbogowie
modlili się do Pana Shivy, został wskrzeszony z głową kozy.
Daksza krótko użył tego ciała, aby
zakończyć ofiarę, ale z powodu wstydu później je opuścił, odradzając się jako
syn Pracetów. Jednak tym razem narodził się jako istota ludzka, Kṣatriya, bez
mocy tworzenia populacji jak poprzednio. Musiał wtedy wykonywać wyrzeczenia i
był w stanie odzyskać swoje stanowisko znacznie później, za panowania Cakszusa
Manu (6. w sekwencji). W tym okresie jego stanowisko pozostawało nieobsadzone.
Prabhupada potwierdza ten punkt w
swoim komentarzu do SB 6.4.17:
„Daksza narodził się po raz pierwszy za panowania
Svāyambhuvy Manu, ale z powodu obrazy Pana Śivy został ukarany przez
zastąpienie swojej głowy głową kozy. Tak znieważony, musiał porzucić to ciało i
w szóstej manvantarze, zwanej Cākṣusza manvantara, narodził się z łona Māriṣā
jako Daksza. W związku z tym Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura cytuje ten
werset:
caksuse tv antare prapte prak-sarge kala-vidrute
yah sasarja prajā istah sa dakso daiva-coditah
„Jego poprzednie ciało zostało
zniszczone, ale on, ten sam Daksza, zainspirowany najwyższą wolą, stworzył
wszystkie pożądane istoty żywe w Cākṣuṣa manvantara.” (Bhāg. 4.30.49) W ten
sposób Daksza odzyskał swoje poprzednie bogactwo i ponownie spłodził tysiące i
miliony dzieci, aby wypełnić trzy światy.”
Mādhavendra Puri i Siddharth Chabra
Prabhus w swojej książce The Big Bang and the Sages podają datę początku Cakszusa
Manvantara na 858 milionów lat temu. Data ta, uwzględniająca czynnik dwóch Śridhary
Swamiego, pokrywa się z nowoczesnymi badaniami, które wskazują na pojawienie
się wielokomórkowego życia na naszej planecie na 800 do 600 milionów lat temu.
Dowody naukowe uważa się za
znacznie słabsze od dowodów śastr, ponieważ opierają się na postrzeganiu
zmysłowym i ludzkiej inteligencji, ale jeśli zarówno Pismo Święte, jak i nauka
materialna wskazują na te same daty, to jest to coś, co powinniśmy wziąć pod
uwagę.
Z tej chronologii wynika, że
współczesne badania, które określają datę pojawienia się pierwszych form
życia na naszej planecie na około 4,4 miliarda lat temu, mogą być jednak
poprawne, ponieważ data ta dobrze wpisuje się w chronologię podaną w Puranach.
Skamieniałości z tych
wcześniejszych okresów wskazują, że życie pozostawało bardzo prymitywne aż do
około 800 milionów lat temu, kiedy pojawiły się pierwsze zwierzęta
wielokomórkowe. Rozkwit różnorodności form życia nastąpił około 600 milionów
lat temu, gdy warunki klimatyczne na naszej planecie stały się bardziej
sprzyjające.
Widzimy, że daty te odpowiadają
opisowi Śrimad Bhagavatam, w którym praca Dakszy nad zaludnieniem wszechświata
została nagle przerwana na wczesnych etapach przez jego śmierć w Svāyambhuva
manvantara i wznowiona dopiero około 800 milionów lat temu wraz z jego
odrodzeniem i wznowieniem jego pracy twórczej, co doprowadziło do powstania
bardziej zaawansowanych form życia i dostosowania klimatu naszej planety do
czegoś bardziej odpowiedniego dla nich. Opisy te wyjaśniają przerwę trwającą
około 3 miliardów lat w ewolucji życia na naszej planecie.
Jednakże jedną obserwacją jest to,
że Śrimad Bhagavatam opisuje istnienie roślin i form zwierzęcych, a także małej
populacji ludzkiej w Bhu-mandali w tym okresie, za panowania Pṛthu Maharadży
itd. Jednakże opisy te wydają się odnosić do wysokowymiarowej Bhu-mandali, a
niekoniecznie do wymiaru grubego, w którym żyjemy. Jest oczywiste, że śmierć
Dakszy wpłynęła na populację nawet w wysokowymiarowej Bhu-mandali, a zatem nie
byłoby nierozsądne wnioskować, że efekt mógł być znacznie silniejszy w wymiarze
fizycznym, w którym żyjemy, który byłby ostatnim w zaludnionych.
Ponieważ nie ma wzmianki o tym, że
zabijanie Dakszy było regularnym wydarzeniem, opis ten sugeruje również, że w
inne dni Brahmy sprawy mogą dziać się inaczej.
Wszystko to pomaga nam również
zrozumieć naturę stworzenia, jak wyjaśniono w Wedach. Księgi takie jak Biblia
wspominają o stworzeniu Wszechświata i wszystkich form życia jako o czymś, co
wydarzyło się nagle, ale Wedy opowiadają o wolniejszej i trudniejszej walce ze
strony Brahmy i Prajāpatich, w procesie, który jest nie tylko znacznie
wolniejszy, ale powtarza się w każdym cyklu stworzenia, przy czym życie
przechodzi przez powtarzające się cykle tworzenia i niszczenia w każdej
manwantarze, a nieoczekiwane wydarzenia, takie jak przedwczesna śmierć Dakszy,
odgrywają ważną rolę. Wyjaśnienie pojawienia się życia według Wed można zatem
zweryfikować za pomocą dowodów eksperymentalnych, które dowodzą prawdziwości i
dokładności tych narracji.
Z tych opisów możemy wywnioskować,
że historie zawarte w Śrimad Bhagavatam nie są po prostu zbiorem alegorii, lecz
szczegółowym opisem historii naszego wszechświata, opisami, które pierwotnie
zostały zapisane przez wielkich mędrców i półbogów, którzy byli osobistymi
świadkami tych wydarzeń, i które dotarły do nas dzięki procesowi sukcesji
uczniów.
https://www.ccdas.net/p/how-life-appeared-on-our-planet-according
|
